جشنواره اینترنتی نوروز

مسابقه و جشن اینترنتی وبلاگنویسی نوروز 87

norooz
ساعت ٤:٤٥ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸٧  

Norooz (Nowruz, Nevruz, Newruz, Navruz) in Persian means "New [-year]-day".  It is the beginning of the year for the peoples of Iran (Greater Iran, including: Afghanistan, Arran (nowadays the Republic of Azerbaijan) and Central Asian Republics.  

Turkey too has decided to declare Norooz a holiday.  It is also celebrated as the New Year by the people of the Iranian stock, particularly the Kurds a, in the neighboring countries of Georgia, Iraq, Syria, and Turkey.

It begins precisely with the beginning of spring on vernal equinox, on or about March 21. Tradition takes Norooz as far back as 15,000 years--before the last ice age.  King Jamshid (Yima or Yama of the Indo-Iranian lore) symbolizes the transition of the Indo-Iranians from animal hunting to animal husbandry and a more settled life in human history.  Seasons played a vital part then.  Everything depended on the four seasons.  After a sever winter, the beginning of spring was a great occasion with mother nature rising up in a green robe of colorful flowers and the cattle delivering their young.  It was the dawn of abundance.  Jamshid is said to be the person who introduced Norooz celebrations.

Avestan and later scriptures show that Zarathushtra improved, as early as 1725 BCE., the old Indo-Iranian calendar. The prevailing calendar was luni-solar.  The lunar year is of 354 days.  An intercalation of one month after every thirty months kept the calendar almost in line with the seasons. Zarathushtra, the Founder of the Good Religion, himself an astronomer, founded an observatory and he reformed the calendar by introducing an eleven-day intercalary period to make it into a luni-solar year of 365 days, 5 hours and a fraction. Later the year was made solely a solar year with each month of thirty days.  An intercalation of five days was, and a further addition of one day every four years, was introduced to make the year 365 days, 5 hours, and a fraction. Still later, the calendar was further corrected to be a purely solar year of 365 days 5 hr 48 min 45.5 sec.  The year began precisely with the vernal equinox every time and therefore, there was no particular need of adding one day every four years and there was no need of a leap year. This was [and still is] the best and most correct calendar produced that far.

Some 12 centuries later, in 487 B.C.E., Darius the Great of the Achaemenian dynasty celebrated the Norooz at his newly built Persepolis in Iran. A recent research shows that it was a very special occasion.  On that day, the first rays of the rising sun fell on the observatory in the great hall of audience at 06-30 a.m., an event which repeats itself once every 1400-1 years.  It also happened to coincide with the Babylonian and Jewish new years.  It was, therefore, a highly auspicious occasion for the ancient peoples. The Persepolis was the place, the Achaemenian king received, on Norooz, his peoples from all over the vast empire.  The walls of the great royal palace depict the scenes of the celebrations.

We know the Iranian under the Parthian dynasty celebrated the occasion but we do not know the details.  It should have, more or less, followed the Achaemenian pattern.  During the Sasanian time, preparations began at least 25 days before Norooz.  Twelve pillars of mud-bricks, each dedicated to one month of the year, were erected in the royal court.  Various vegetable seeds--wheat, barley, lentils, beans, and others--were sown on top of the pillars.  They grew into luxurious greens by the New Year Day.  The great king held his public audience and the High Priest of the empire was the first to greet him.  Government officials followed next.  Each person offered a gift and received a present.  The audience lasted for five days, each day for the people of a certain profession. Then on the sixth day, called the Greater Norooz, the king held his special audience.  He received members of the Royal family and courtiers.  Also a general amnesty was declared for convicts of minor crimes.  The pillars were removed on the 16th day and the festival came to a close.  The occasion was celebrated, on a lower level, by all peoples throughout the empire.

Since then, the peoples of the Iranian culture, whether Zartoshtis, Jews, Christians, Muslims, Baha’is, or others, have celebrated Norooz precisely at the time of vernal equinox, the first day of the first month, on about March 21.

Today, the ceremony has been simplified.  Every house gets a thorough cleaning almost a month before. Wheat, barley, lentils, and other vegetables seeds are soaked to grow on china plates and round earthenware vessels some ten days in advance, so that the sprouts are three to four inches in height by Norooz. A table is laid. It has a copy of the sacred book (the Gathas for Zarathushtrians), picture of Zarathushtra (again for Zarathushtrians), a mirror, candles, incense burner, bowl of water with live gold fish, the plates and vessels with green sprouts, flowers, fruits, coins, bread, sugar cone, various grains, fresh vegetables, colorfully painted boiled eggs like the “Easter eggs,” and above all, seven articles with their names beginning in Persian with the letter s or sh. The usual things with s are vinegar, sumac, garlic, samanu (consistency of germinating wheat), apple, senjed (sorb?), and herbs. Those with sh include wine, sugar, syrup, honey, candy, milk, and rice-pudding. Here in North America, these may be substituted with English words that would alliterate, rhyme, or make mouths water. The seven articles are prominently exhibited in small bowls or plates on the table. The whole table, beautifully laid, symbolizes the Message and the Messenger, light, reflection, warmth, life, love, joy, production, prosperity, and nature. It is, in fact, a very elaborate thanksgiving table for all the good beautifully bestowed by God.

Family members, all dressed in their best, sit around the table and eagerly await the announcement of the exact time of vernal equinox over radio or television. The head of the family recites the Norooz prayers, and after the time is announced, each member kisses the other and wishes a Happy Norooz. Elders give gifts to younger members. Next the rounds of visits to neighbors, relatives, and friends begin. Each visit is reciprocated. Zarathushtra’s Birthday and Norooz festival are celebrated by Zartoshtis at social centers on about 6 Farvardin (26 March). Singing and dancing is, more or less for the first, a daily routine.  The festivity continues for 12 days, and on the 13th morning, the mass picnic to countryside begins. It is called sizdeh-be-dar, meaning “thirteen-in-the-outdoors.” Cities and villages turn into ghost towns with almost all the inhabitants gone to enjoy the day in woods and mountains along stream and riversides. People sing, dance, and make merry. Girls of marriageable age tie wild grass tops into knots and make a wish that the following Norooz may find them married and carrying their bonny babies.

 

 


کلمات کلیدی: norooz ،کلمات کلیدی: nurooz ،کلمات کلیدی: noruz ،کلمات کلیدی: norouz
 
http://yazdshersokot.persianblog.ir/post/91
ساعت ٤:٤٤ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸٧  
وبلاگ وحشی بافقی گلها میخندند برگها سبز می شوند  و آرزو هنوز پیر نشده  دلم همیشه و همیشه ... به باغ سبز پشت دیوار دل بسته است و کلید آن را من پیدا خواهم کرد  هنوز بچگانه ترین رویاها... من را به حقیقت می رساند  اگر چه خسته تر از آنم که گرگم به هوا بازی کنم ولی پیر و دلشکسته نشده ام  من بدون رویا زنده نمی مانم فردا... پشت باغ رویا ... گلهای ارزو... من را ...به حقیقت می رسانند و من تا همیشه اگر چه خسته ... می خندم باور کن !  
کلمات کلیدی: نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره اینترنتی نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره ،کلمات کلیدی: مسابقه اینترنتی نوروز
 
http://delaaviztarin.persianblog.ir/post/94
ساعت ٤:٤۳ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸٧  
وبلاگ از دریچه ماهبشارت می دهد "مفتون" و می بالد بشیری را اشارت می کند یعنی که آوردم "مشیری" را مشیری دیری دیدار دید و دوری منزل به یکجا کرد درمان درد دوری را و دیری را چنان دو شیر افسانه دو شاعر در کنار من سر من زان میان بربوده تاج اردشیری را عصای پیری ام چندی جوانی رانده بود از در به یک مشت جوانان باز کوبیدیم پیری را نوید سربلندی را دو چشم روشنم دادند امان از عینکم کآموخت چندین سربه زیری را "بهار" و "شهرزاد" امشب غزل خواندند و رقصیدند به هم بستند و بشکستند از هم سیب سیری را چه جای "دلکش" و "مرضیه" کاینها زیر و رو سازند همه تصنیف "ضرابی" و آواز "وزیری" را نظیر اشک خود دردانه کم دیدم خدا را شکر که با ما دارد ارزانی متاع کم نظیری را مجلات هنرمندی مدیری گر مرا بخشند مشیری می کند اشغال میز سردبیری را به دیدار مشیری "مهدی روشن ضمیر" آمد که از آیینه سبقت می برد روشن ضمیری را من از "نوروزی" والا گهر دارم به جان منت که چون جان دوست می دارد فریدون مشیری را نباشی خار راه ای دل که خلق از پا دراندازد عصا باشی که دائم دوست دارد دستگیری را پس از بوسیدن قبر "صبا" خواهم مشیری جان سلام من برد "نیما" و "پژمان" و "امیری" را

شهریار


کلمات کلیدی: نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره اینترنتی نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره ،کلمات کلیدی: مسابقه اینترنتی نوروز
 
http://abomajd.persianblog.ir/post/21
ساعت ٤:٤٢ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸٧  
وبلاگ زر نبرم خبر برم شاید بهار حجم بزرگ «ای کاش»  روی کول . جام شرنگ تلخی روزها  پشت سر . آه بلند حسرت دوران ، در گلو  بغض نبود همنفس ، در کنار                          خاموش می کند کور سوی امید را .                            * * *ساکت سکوت می کند ؟ سالک عبور می کند ؟ سایه سفید می شود ؟ ابری فرا رسید شاید که گل نم باران بر صورت چروک و ترک خورده ی زمین ، مرهم شود .                                           شاید بهار،                                                         شاید !                                                                فروردین 87-------------------------------------------------------------------------------------     سعادت بی نظیریه اگر وقتی کم کم داریم برزگ می شیم ، از همون وقتی که قدم های اول رو بر می داریم ، کسی باشه که راه رو بهمون نشون بده.     کسی باشه که همون موقع که تازه داریم می فهمیم «دنیا یعنی چی ؟ » درگوشمون زمزمه کنه که « این همه ی چیزی نیست که تو می تونی بهش برسی .»      قبلا هم گفتم از پدری که بیش از یه پسر به پدرش بهش مدیونم . شعر بالا از اوست .شاید تلخ به نظر بیاد ولی من بند دومش رو دوست دارم .  و به نظرم خالی از حسن نیست اگه گاهی هم از دریچه ی چشم آدمی به سن و سال پدرم به دنیا نگاه کنیم .   
کلمات کلیدی: نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره اینترنتی نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره ،کلمات کلیدی: مسابقه اینترنتی نوروز
 
http://injila.persianblog.ir/
ساعت ٤:٤۱ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸٧  
وبلاگ سپیده هابا برقک آمد آن شب ِ باران بمن رسیدیک حالت عجیب به رگهام قد کشیدجولان زد خیال ِ تَرَش ابر ِ لحظه هارویید با نشاط ز شوخی لبم گزیدتن پر شگوفه پر ز جوانه سپید ، سبزپیچید در حریر ِ تنم باغ ِ از امیدبا تازه تازه تازه ترین شاعرانه هابارید از شِگفتیی اسرار صد کلیداحساس ِ بچه گانه ِ شوقم نفس ، نفس بر تار های مخملیی لحظه میدویدآن سَرگََم ِ ترنم ِ باران ِ دلنشینزیبا ترین سرود بگوش ِ که میشنیدآتش گرفت از لب ِ هر واژه بوسه یبر خط ِ استوای تنم داغ داغ چیدبردم پناه گم شدم از خود دقایق ِتا در نگاه ِ آیینه یی اش شوم پدیدباران بود و فصل بهاریی سال ِ نونوروزیی ز او به قشنگیی روز ِ عید 
کلمات کلیدی: نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره اینترنتی نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره ،کلمات کلیدی: مسابقه اینترنتی نوروز
 
http://pishvaa-maka007.persianblog.ir/post/2
ساعت ٤:۳٩ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸٧  
وبلاگ  ایرانم آرزوست هویت ایرانی ریشه در اسطوره‌هایی دارد که از هزاران سال پیش نیاکان ما آن‌ها را خلق کردند و استمرار بخشیدند و داستان‌های حماسی درباره شاهان و پهلوانان آرمانی ایرانیان چون کیخسرو و گرشاسپ و آرش و رستم، در تاریخ ایران پشتوانه‌های فکری و معنوی نیرومندی بود که همبستگی ملّی را سخت تقویت می‌کرد. از سپیده‌دم تاریخ تاکنون به‌رغم آن‌که ایران بارها در معرض هجوم دشمنان خود بوده، و گاه شکست‌های وحشتناکی متحمّل شده و سرتاسر کشور به‌دست بیگانگان افتاده، ولی ایرانیان هیچ‌گاه هویت خود را فراموش نکردند و در سخت‌ترین روزگاران که گمان می‌رفت همه‌چیز نابود شده، حلقه‌های مرئی و نامرئی هویت ملّی چنان آنان را با یک‌دیگر پیوند می‌داد که می‌توانستند ققنوس‌وار ازمیان تلی از خاکستر دگربار سر برآورند.شاهنامه منبعی بسیار غنی از میراث مشترک ایرانیان است که در آن می‌توان استمرار هویت ایرانی را از دنیای اسطوره‌ها و حماسه‌ها تا واپسین فرمان‌روایان ساسانی آشکارا دید. فردوسی بی‌گمان در احیای زبان فارسی که از ارکان هویت ملّی است، نقش بی‌چون‌وچرایی داشته‌است و محتوای شاهنامه دارای ویژگی‌هایی است که سبب شده‌است تا هویت ملّی تا امروز استمرار یابد. برخی از این ویژگی‌ها عبارت‌اند از:1.یک‌پارچگی سیاسی: در سراسر شاهنامه هیچ دوره‌ای نیست که ایران بدون فرمان‌روا باشد حتّی فرمان‌روای بیگانه‌ای چون اسکندر را از تاریخ حذف نکرده، بلکه هویت ایرانی بدو داده‌اند.2. یک‌پارچگی جغرافیایی: از آغاز شاهنامه تا دوران فریدون، فرمان‌روایان ایرانی بر کلّ جهان فرمان می‌رانند و از ایرج به بعد بر ایران‌شهر که تا پایان شاهنامه کانون رویدادهاست، هرچند در دوره‌های مختلف مرزهای ایران‌شهر تغییر می‌کند. مثلاً زمانی ارمنستان بخشی از قلمرو ایران است و زمانی دیگر نیست.3. یک‌پارچگی روایات: در شاهنامه برخلاف دیگر منابع فارسی و عربی دربارة تاریخ ایران روایات یک‌دست است. بدین‌معنی که خواننده هیچ‌گاه با روایات گوناگونی از یک رویداد واحد روبه‌رو نمی‌شود.این ویژگی‌ها به خود شاهنامه مربوط نمی‌شود، بلکه هرسه در کتابی به پهلوی به نام خودای نامگ (xwadāy-nāmag) ، تاریخ رسمی دورة‌ ساسانی که در زمان خسرو انوشیروان مدوّن شده، جمع بوده‌است . این کتاب از قرن دوم هجری به بعد به عربی و فارسی ترجمه شد و منظومه‌های گران‌قدری براساس تحریرهای منثور فارسی شکل گرفت و فردوسی کاخ بلند نظم خود را بر پایة یکی از تحریرهای فارسی خدای‌نامه، یعنی شاه‌نامه ابومنصوری تألیف یافته به سال 345 هجری پی افکند. بنابراین هنرِ اصلی فردوسی در انتخاب مهم‌ترین منبع در زمینة تاریخ و حماسة ملّی است که حاکی از نبوغ اوست در درک شرایط اجتماعی و فرهنگی و سیاسی ایران در آن روزگاران.در عصر تاریخی شاهنامه، ایده ایرانی یک‌پارچه به‌لحاظ سیاسی و دینی در سه مقطع آشکارا قابل تشخیص است و در سرتاسر دورة ساسانی به‌عنوان جریانی مستمر حضور دارد: مقطع نخست، زمانِ دارای دارایان، آخرین پادشاه کیانی در تاریخ ملّی است که داریوش سوم، آخرین پاده هخامنشی را فرایاد می‌آورد و برخی رویدادهای مربوط به پادشاهی اوست که در دوران این پادشاه کیانی بازتاب یافته‌است. دوران این پادشاه در خدای‌نامه محلّ تلاقی دو ایده کلیدی در اندیشه ایرانیان باستان است: یکی ایده ایرانی یک‌پارچه به‌لحاظ سیاسی با مرکزیت ایران‌شهر و دیگری ایده دینی واحد در سراسر قلمرو پادشاهی. تدوین‌کنندگان خدای‌نامه ایرانی یک‌پارچه به‌لحاظ سیاسی و دینی در عصر هخامنشی را در دوره دارای دارایان تجسّم بخشیدند. به گـزارش دینـکرد و ارداویراف‌نامه ، دارای دارایان 2 نسخه از همة نسک‌های اوستا را در اختیار داشت که یکی در خزانة شاهی نگهداری می‌شد و دیگری در دز نِبِشت، ولی اسکندر مقدونی آن‌ها را برآورد و سوخت. بنابراین اسکندر هم یک‌پارچگی سیاسی ایران‌شهر را درزمان دارای دارایان نابود کرد و هم یک‌پارچگی دینی را. هم‌چنان‌که از زمان اسکندر، قلمرو ایران‌شهر مرکزیت خود را ازدست داد و به ایالت‌هایی با شاهان مختلف تقسیم شد، اوستا نیز که نماد یک‌پارچگی دینی آن دوران بود، پراکنده گشت و ازهمین‌رو فرمان‌روایان سراسر دوران اسکندر تا اردشیر یکم ساسانی را «ملوک‌الطّوایف» خوانده‌اند. مقطع دوم، پادشاهی اردشیر بابکان است که از یک سو به گزارش تاریخ طبری ، مدعی بود به کین‌خواهی پسرعم خود دارای دارایان برخاست و بنابر گزارش کارنامه اردشیر بابکان ، سراسر ایران‌شهر را در نظام پادشاهی واحدی متمرکز ساخت و از دیگر سو به هیربدان عصر خود، تنسر یا توسر دستور داد تا متون پراکنده اوستای عهد اشکانی را گِرد آورد و سامان بخشد. متون پهلوی، شکل‌گیری دوباره یک‌پارچگی سیاسی و دینی در زمان ساسانیان را با عباراتی چون: abāzārāyīh ī Ērānšahr و Abāz ō ewxwadāyīh بیان کرده‌اند. ولی دراین‌باره مسئله بحث‌انگیز این است که در شاهنامه و خدای‌نامه، گذشته از خاطره مبهمی از داریوش سوم هخامنشی که در دارای‌دارایان کیانی باقی مانده، سخنی از پادشاهان ماد و هخامنشی نیست و مسئله‌ای که ذهن پژوهش‌گران تاریخ ملّی را مشغول داشته این است که آیا ساسانیان از پادشاهان هخامنشی اطّلاعی نداشته‌اند؟ در حالی که آنان از همان ایالتی برخاستند که سالیان سال موطن و تخت‌گاه هخامنشیان بوده‌است. نخست این فرضیه پیش کشیده شد که علّت خالی بودن تاریخ ملّی از ذکر پادشاهان ماد و پارس این است که داستان‌های مربوط به نواحی جنوب و مغرب ایران در دورة اشکانیان به‌تدریج جای خود را به داستان‌ها و روایاتی سپرد که هستة اصلی آن از قوم اوستایی یا کیانی برخاسته بودند. تأثیر و نفوذ محافل دینی زردشتی در تدوین خدای‌نامه سبب شد تا ساسانیان از هخامنشیان بی‌اطّلاع بمانند . بی‌گمان تأثیر محافل زردشتی را در حذف تاریخ هخامنشی از تاریخ ملّی نمی‌توان نادیده گرفت ولی برخی ایران‌شناسان شواهدی عرضه کرده‌اند که نشان می‌دهد برخلاف آن‌چه در تاریخ رسمی دوره ساسانی گزارش شده، ساسانیان از هخامنشیان بی‌اطّلاع نبوده‌اند ، برخی از این شواهد عبارت‌اند از:1. در مجموعة مانوی کلن، قطعه‌ای هست که در آن مانی اردشیر یکم را « دارا اردشیر» نامیده‌است و این نامِ ترکیبی گواه کوشش آگاهانة ساسانیان است که خود را با دودمان شاهی هخامنشی پیوند دهند.2. ساسانیان سنگ‌نبشته‌ها و پیکره‌نگاری‌های خود را نزیکِ سنگ‌نبشته‌های هخامنشیان در فارس برپا کردند و با همان عناوینی خود را معرّفی کرده‌اند که پادشاهان هخامنشی .3. سکوت تاریخ ملّی دربارة هخامنشیان مدرک قانع‌کننده‌ای برای این نظر نمی‌تواند باشد که پادشاهان اوّلیة ساسانی از هخامنشیان بی‌اطّلاع بوده‌اند. هم‌چنان‌که از سکوت خدای‌نامه و شاهنامه دربارة کرتیر موبدان موبد پرآوازة ساسانی یا کشمکش‌های نرسه با بهرام سکانشاه نمی‌توان نتیجه گرفت که ساسانیان از کرتیر یا این کشمکش‌ها اطّلاعی نداشته‌اند . 4. یهودیان، ارمنیان و مسیحیان نسطوری که در ایران دورة ساسانی می‌زیسته و گاه روابط نیکویی با دربار داشته‌اند، بعید است که اطّلاعات موجود در کتاب مقدّس دربارة هخامنشیان به‌ویژه کورش را به ساسانیان انتقال نداده‌باشند .     سرانجام مقطع سوم زمان خسرو انوشیروان در قرن ششم میلادی است که این معمار واقعی شاهنشاهی ساسانی از یک سو پس‌از کشته شدن پدربزرگش پیروز در جنگ با هپتالیان و تاخت‌وتاز اقوام وحشی در مرزهای شمالی یک‌پارچگی سیاسی غرور ملّی از دست رفتة ایرانیان را بازسازی کرد و از دیگر سو به دنبال تشتّّت دینی در زمان پدرش قباد یکم که پیامد ظهور مزدک و رواج آموزه‌های او بود، دستور داد تا روایات پراکندة دینی و ملّی در قالب خدای‌نامه مدوّن گردد. گذشته از این به روایتی، در همین زمان مجمعی از موبدان زردشتی به ریاست وه‌شاپور موبدان موبد خسرو انوشیروان، 21 نسک اوستا را تعیین کرد و به اتّفاق نظر بر رأی خود مهر نهاد . خدای‌نامه تاریخی بود مشتمل بر زنجیره‌ای پیوسته از دودمان‌ها و شاهانی که از قدیم‌ترین ایام تا زمان تدوین آن یکی پس از دیگری بر ملّت و کشوری واحد فرمان می‌راندند این امر به‌علاوة شرح دلاوری‌ها و پهلوانی‌های پهلوانان در هر دوره می‌توانست غرور ملّی ایرانیان را در جنگ با دشمنان شمالی بیدار و تقویت کند. شرح پُرآب‌وتاب جنگ‌های مداوم ایران و توران در دورة کیانی و تطبیق تورانی و ترک، ابزار مناسبی بود برای ترویج روحیة فداکاری و جان‌فشانی در دفاع از مرز و بوم ایران‌شهر دربرابر دشمنان شمالی.پس‌از فتح ایران به‌دست اعراب مسلمان، یک‌پارچگی سیاسی و دینی از ایران رخت بربست. ولی ایده ایرانی یک‌پارچه با ترجمة خدای‌نامه به زبان عربی و فارسی دری باقی ماند و در قرن چهارم هجری با سرایش شاهنامه شکل نهایی یافت. به‌تازگی تابوتی در استانبول کشف شده که به یک ایرانی مسیحی به نام خرداد پسر هرمَزدآفرید که در قرن نهم میلادی به بیزانس سفر کرده‌بود، تعلّق دارد. در کتیبه‌ای که به پهلوی برروی این تابوت نوشته شده، خرداد موطن خود را که در آن زمان بخش شرقی سرزمین خلافت اسلامی بوده، و آن را دارالسلام می‌گفتند، چنین معرّفی می‌کند :az mān ī Ērānšahr, az rōstā ī čālagān, az deh ī xīštنکته جالب کتیبه این است که در زمانی که ایران‌شهر وجود خارجی نداشته یک ایرانی مسیحی موطن خود را هم‌چنان ایران‌شهر دانسته‌است.فردوسی جامه فاخری بر تحریر ویژه‌ای از خدای‌نامه پوشاند و در زمانه‌ای که هویت ایرانی جدّاً در معرض تهدید بود و بیم آن می‌رفت که فرهنگ ایرانی نیز مانند فرهنگ‌های ملل دیگر در فرهنگ قوم غالب حل شود با نمایش گذشته شکوهمند ایران، احساس ایرانی بودن را در دل‌ها نشاند. گفتیم که فردوسی تحریر ویژه‌ای از خدای‌نامه را مبنای کار خود قرار داد. این تحریر ویژه چه بوده‌است که چنین تأثیر شگرفی را برجای نهاده‌است؟ این تحریر نه تماماً ساخته و پرداختة دستگاه شاهی و دبیران دربار بوده‌است و نه ساخته و پرداختة دستگاه دینی ساسانی. به احتمال زیاد طبقة متوسّط اجتماعی و عمدتاً طبقة دهقان در شکل‌گیری و استمرار این تحریر که بی‌گمان اساس آن همان خدای‌نامة رسمی بوده، نقش اساسی داشته و ازقضا شاهنامه را نیز دهقان فرزانه‌ای سروده‌است. ویژگی اصلی این تحریر این است که در بخش مفصّلی از آن که بر آن بخش پهلوانی نام نهاده‌اند، به‌جای شاهان بیش‌تر با پهلوانان هم‌دلی شده و دربرابر، پادشاهی چون گشتاسپ که در تحریر رسمی خدای‌نامه سخت محبوب است، جاه‌طلب و نیرنگ‌باز معرّفی شده‌است.پس‌از فروپاشی شاهنشاهی ساسانی، هویت دینی ایرانی رنگ باخت، ولی ملیت‌گرایی موجود در خدای‌نامه در شاهنامه تبلور و تکامل یافت. با این‌که در دورة ظهور شاهنامه برخلاف دوران شکل‌گیری کهن الگوی آن، خدای‌نامه، یک‌پارچگی سیاسی بر ایران حاکم نبود، ولی تا اندازه‌ای می‌توان این دو دوران را با یک‌دیگر سنجید. در قرن چهارم هجری دشمنان شمالی همان ترکانی بودند که این بار جذب فرهنگ ایرانی شده و خود حکومت را به‌دست گرفته‌بودند. به‌جای امپراتوری روم، اعراب مسلمانی بودند که هویت خود را در تحقیر ملّت‌های دیگر به‌ویژه ایرانیان مسلمان می‌جستند و از دین جدید چون ابزاری برای فزون‌خواهی و باج‌خواهی هرچه بیش‌تر نیک بهره می‌بردند و از همین رو در شاهنامه تازیان در هیئت اژی‌دهاکة آزمند دشمن قدیمی ایرانیان تجسّم یافته‌است.پس‌از فردوسی هویت ایرانی نه در بستر حکومتی یک‌پارچه به‌لحاظ سیاسی و دینی، بلکه در بستری فرهنگی، ادبی و هنری استمرار یافت. ایرانیان، شاهنامه را چون شناسنامة ملّی خود حفظ کردند و منتظر فرصتی بودند تا یک‌پارچگی سیاسی و جغرافیایی روزگار کهن را زنده کنند که کردند. پس‌از خلق شاهنامه تا 500 سال بعد که صفویان یک‌پارچگی سیاسی را به ایران بازگرداندند، به‌رغم وجود حکومت‌های محلّی، ایدة ایران‌شهر هم‌چنان به حیات خود ادامه داد. گواه این معنی در مدیحه‌های شاعرانی چون خاقانی و نظامی، سنایی، خواجوی کرمانی و عبید زاکانی نهفته‌است که پادشاهان ممدوح خود را ولو آن‌که بر شهر کوچکی چون مراغه حکم می‌راندند، «شاه ایران» یا «خسرو ایران» خطاب می‌کردند.هویت ایرانی در شاهنامه در تحقیر ملّت‌های دیگر نیست که رنگ و جلا می‌یابد، که خود بر بنیادهای فکری، معنوی و اخلاقی نیرومندی استوار است و از همین رو ملّی‌گرایی ایرانیان در طول تاریخ، هیچ‌گاه به نژادپرستی منفوری چون نازیسم و فاشیسم در قرن بیستم مبدّل نشد. در قرن بیست‌ویکم ایرانیان می‌توانند با تعمیق این بنیادها، به‌ویژه بنیادهای اخلاقی که در سرتاسر شاهنامه موج می‌زند، در دنیایی که به‌سبب پیشرفت‌های برق‌آسای بشر در فنّاوری ارتباطات، بیم آن می‌رود که بسیاری از فرهنگ‌های بومی فراموش شوند، هویت ایرانی خود را حفظ کنند و آن را استمرار بخشند.سخن آخر این‌که اگر دیوان حافظ ناخودآگاه جمعی ایرانیان را بازمی‌تاباند، شاهنامه خودآگاه جمعی ایرانیان است. 
کلمات کلیدی: نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره اینترنتی نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره ،کلمات کلیدی: مسابقه اینترنتی نوروز
 
http://sadra12.persianblog.ir/post/11
ساعت ٤:۳٧ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸٧  

وبلاگ  صدرا

درانتهای سال و در آغاز سال نو

یاد آورم همه خاطرات خود   آن لحظه های پوچ که بی یاد دوست رفتوآن لحظه ها که به فتح و ظفر گذشت شادم ز کامیابی آن لحظه های اوج اما فغان ز لحظه های طی شده بی یاد آن نگار اندیشه ام چه خوب به یاری من شتافتتا لحظه عبور ز سال کهن به نوتصمیم ها به تجربه گیرم نه بی اساس اکنون تو ای رفیق شیفقم دمی درنگتا کی فرار می کنی از خود تو با شتاب؟ آن روزها که به باطل گذشت عمریا آن زمانکه به کامت نگشت عمر با نا امیدی و شکست نباید به سر بری زیرا به سال نوباشد برای تویک لحظه از زمانپر قدر و پر بهاافزون تر از

 تمام زمان های پیش و حال

پس قدر دان رفیق آن لحظه های ناب


کلمات کلیدی: نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره اینترنتی نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره ،کلمات کلیدی: مسابقه اینترنتی نوروز
 
http://nardooneh.persianblog.ir/
ساعت ٤:۳٥ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸٧  
وبلاگ  و شکوفه ها و باران خاطره عیدامسال عید یک سفره هفت سین دیدم که سفره عقد هم بود!و هر هفتا سینش سین سادگی بود!به سادگی آب و انقدر زلال
که می شد عکس ماهُ توش دید!

گفتم آب! امسال عید بره رسیدن به آبی که از بالای یک کوه میومد 
طول یک رودخونه سردو که از یک مسیر کوهستانی و از لابه لای صخره ها
می گذشت پابرهنه طی کردم .هنوز پاهام کف رودخونه رو حس می کنن!وقتی رسیدم به آبشار می شد تصویری از عظمت خدارو دید! همیشه همینطوریه!بره دیدن تصاویر با عظمتی که همه جا نمیشه دید باید پابرهنه از یک راه سخت گذشتو امسال عید جمعیت عظیمی از شکوفه هارو دیدم!شکوفه های در حال قنوت !شکوفه های در حال رکوع! بعضی هاشون هم آروم از کنار من می گذشتن و به سجده می افتادن !هنوز بوی لطیفشونُ حس می کنم! 
کلمات کلیدی: نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره اینترنتی نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره ،کلمات کلیدی: مسابقه اینترنتی نوروز
 
http://pouyamount.persianblog.ir/post/237
ساعت ٤:٢٥ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸٧  
وبلاگ گروه کوهنوردی پویا گندم بریان به روایتی گرمترین نطقه ایران و جهان   گندم بریان تپه اى به مساحت ۴۸۰ کیلومتر مربع است که از گدازه هاى سیاهرنگ آتشفشانى پوشیده شده است. این تپه به عنوان گرمترین نقطه کره زمین از سوى پروفسور پرویز کردوانى معرفى شده است که دماى آن در سایه در تابستان به ۶۷ درجه سلیسوس مى رسد و در حقیقت قطب گرمایى کره زمین بشمار مى رود.
«گندم بریان» یا «ریگ سوخته» در
۸۰ کیلومترى شمال شهر شهداد در کویر لوت واقع است و به دلیل نداشتن جاده و راه مشخص دستیابى به آن به سختى و تنها با همراهى تعداد معدودى که آشنا به مسیرها هستند امکان پذیر است. این تپه هم از لحاظ زمین شناسى و هم به عنوان یک جاذبه گردشگرى نیاز به بازشناسى و معرفى بیشتر دارد و باید زمینه دستیابى آسانتر علاقمندان به آن نیز فراهم شود. دماى هوا از آبان تا فروردین در این نقطه کره زمین قابل تحمل و طبیعى است و تنها در همین فرصت است که مى توان به سفر به گندم بریان فکر کرد.
* کویرشهداد
کویر شهداد بخشى از کویر لوت به شمار مى رود. سرزمینى با پدیده ها و شگفتى هاى ناشناخته که مى تواند پنجره اى نو به صنعت طبیعت گردى ایران بگشاید. کویر، تنها یک اقلیم و جغرافیا نیست، خوب که بنگریم تن پوش فرهنگ و تاریخ را هم بر تن لوت و عریانش مى بینیم.کویر با آسمان پرستاره، سکوت، شب هاى آرام، طلوع و غروب هاى زیبا، ســراب فریبنده، کلوت هاى افسانه اى شهر مانند که به قصرهاى شکوهمند مى مانند در کنار محوطه هاى باستانى و طعم شیرین پرتقال و رطب هاى خرماى بزمانى شهداد براى همه افراد با سلایق و ملیت هاى متفاوت جذاب است.در کنار جاذبه هاى یاد شده، رود دایمى شور با بــــــلورهاى زیباى نمک، تپه گندم بریان، گدار باروت، نمک هاى تخم مرغى شکل، منطقه بدون حیات و باکترى عمق کویر، بوته هاى گز(نبکا ) در حاشیه آن، زیبایى کویر را صد چندان کرده اند. جایى که همچون سیاره هاى ناشناخته نیاز به کشف و شناسایى بیشتر دارد.
شب کویر هم که خیال انگیز و توصیف نشدنى است چنـــــانکه در هیچ جاى دیگرى نمى توان شب هاى سرمه اى و پرستاره را این چنین تجربه کرد. شــــب که بر کویر چتر مى گسترد مى خواهى دستت را به هواى چیدن ستاره ها بالا ببرى.اینجا آسمان و زمین بهم نزدیک ترینند. هر چه روزها آسمان و خورشید پرفروغش به نامهربانى بر زمین سوخته و تفتیده کویر گرما و آتش مى پاشند شب ها اما به جبران آن، گویى با مهربانى تمام فاصله ها را از میان برمى دارند و آسمان ستاره هاى زیبایش را به سخاوت تمام به زمین مى بخشد.
* آغاز راه
دیگر بار مسافر کویر شده ایم. ماشاالله پورحسینى رئیس هلال احمر شهداد خودروى سفر به گندم بریان را مهیا کرده است.
۳ نفر از بچه هاى هلال احمر و نماینده میراث فرهنگى منطقه همراهیمان مى کنند. در ابتداى مسیر و در ورودى شهداد، گروهى دیگر از امدادگران هلال احمر با شربت «کاشکیلو» که از شکوفه هاى نخل هاى منطقه بدست مى آید به استقبالمان مى آیند. نوروز امسال هم از همه گردشگرانى که به شهداد آمدند با همین شربت پذیرایى شد. ساعت ۱۵/۴۵ از شهداد خارج مى شویم و از جاده شهداد به نهبندان از کنار روستاهاى تکاب شکالى مى گذریم.
درختان گز با جمع شدن شن هاى روان در اطرافشان مانند گلدان هاى بیابانى در کنار جاده تا «ده سیف» خودنمایى مى کنند. به این تپه ها و گزها، نبکا گفته مى شود که ارتفاع بعضى از آنها تا
۱۵ متر هم مى رسد. بلندترین نبکاى جهان با ۱۵ متر ارتفاع در روستاى
کریم آباد شهداد وجود دارد. هرچه جلوتر مى رویم زمین از پوشش گیاهى خالى تــر مى شود و تنها
۵ کیلومتر پس از ده سیف در ۳۰ کیلومترى شهداد، پوشش گیاهى کاملا ناپدید مى شود و کویر تا آنجا که چشم کار مى کند آغوش به رویمان مى گشاید.
کلوت ها که مانند یک شهر بزرگ به نظر مى رسند از دور دیده مى شوند اما چون مسیر ما گندم بریان است در کیلومتر
۴۵ از جاده اصلى جدا مى شویم و از مسیر قدیمى که کاروان هاى شتر تا دهه ۳۰ و برخى کامیون ها تا دهه ۷۰ از آن استفاده مى کردند راه را ادامه مى دهیم. راه مشخصى وجود ندارد، از گروه ۵ نفره آنها که پیش از این تا تپه گندم بریان رفته اند راه را از بیراهه ها مى یابند و راننده خودرو با سرعتى که حداکثر به ۲۵ کیلومتر مى رسد با احتیاط به سمت تپه مى راند. ساعت ۱۷ به نخستین کلوت ها مى رسیم. سراب در کویر موج مى زند و کلوت هاى کوچک و بزرگ قایق وار بر آن شناورند. خدا در کویر بدون سفال و متال، رنگ و سنگ، شهرى آفریده که ساعت ها از دیدنش مبهوت مى شوى.
از میان کلوت ها که به خیابان هاى شهر کلوخى مى مانند مى گذریم در حالى که لحظه اى چشم از این عارضه هاى کلوخى که در اثر فرسایش بادى و آبى به وجود آمده اند بر نمى داریم. طول منطقه اى که کلوت ها در آن جاى دارد
۱۴۵ کیلومتر و عرض آن حدود ۸۵ کیلومتر است. شهرى بدون جمعیت و با ۱۱ هزار کیلومتر مربع وسعت که از شهرهاى بزرگ جهان بزرگتر و زیباتر است. ۷۵ کیلومتر از شهداد و ۳۰ کیلومتر از جاده اصلى شهداد به نهبندان دور شده ایم که به نمک هاى تخم مرغى شکل برخورد مى کنیم.
در این محل به دلیل نزدیکى به رود شور، با تبخیر آب، نمک برجاى مانده است و به مرور زمان، آب در ستون هاى ایجاد شده بالا آمده و با تبخیر بر ارتفاع نمک افزوده شده است و در نهایت نمک به صورت تخم مرغ، گنبدهاى کوچکى ساخته است.
هزار متر آن طرفتر به رود شور با بستر سفید رنگ و پوشیده از نمک مى رسیم. براى رسیدن به تپه باید از رود بگذریم اما حالت باتلاقى در بستر رود که منجر به نشستن خودرو در کف رود و گیرافتادن آن مى شود ما را از این مسیر منصرف مى کند.
گندم بریان با لبه اى سیاه رنگ در سمت راست رود دیده مى شود. راه را در امتداد رود با خودرو ادامه مى دهیم تا به تپه نزدیکتر شویم. پس از یک کیلومتر توقف مى کنیم و با برداشتن
۳ ظرف آب راه تپه را پیاده در پیش مى گیریم. آب رود شور جریان دارد، از محلى که نمک هاى کف رود محکم تر است از رود مى گذریم.
سطح زمین از سنگریزه هاى سیاه پوشیده شده است. راه رفتن در شنزار نفس گیر است.دو تا از ظرف هاى آب را در مسیر مى گذاریم تا با سبکتر شدنمان راحت تر و سریعتر حرکت کنیم. ساعت
۱۸/۴۰ را نشان مى دهد و ۳۰ دقیقه اى مى شودکه در راه هستیم. به پایین تپه مى رسیم. ارتفاع تپه حدود ۲۰۰ متر است. از پایین پلکانى به نظــــر مى رسد که سنگ هاى سیاه آتشفشانى زیبایى خاصى به آن داده اند. هر چه جلوتر مى رویم عظمت تپه مشهود تر مى شود. شیب مسیر تندتر مى شود اما با شوق رسیدن به بالاى تپه و تماشاى آن قبل از تاریک شدن هوا ادامه مى دهیم و ساعت ۱۹ است که همه بر سطح تپه گندم بریان گام مى گذاریم.
تپه گندم بریان با سنگ هاى آتشفشانى سیاهرنگ کاملاً پوشیده شده است. سنگ ها هر یک به شکلى درآمده اند و فرسایش بادى در طول سالیان دراز صحنه هاى زیبایى را از همنشینى سنگ و شن خلق کرده است. بى اختیار در برابر این شکوه و بزرگى پیشانى بر سنگ هاى سیاه مى ساییم و خالق این همه زیبایى را شکر مى گوییم. توصیف آن سخت و ناممکن است. خورشید در حال غروب کردن است تا فرسنگ ها اثرى از انسان و موجود زنده نیست و ما در دل کویر تنها کسانى هستیم که روى تپه گام برمى داریم.
دقایقى بعد که راه برگشت را در پیش گرفته ایم وقتى به پایین تپه مى رسیم همه جا را شب فرا گرفته است. سکوت و تاریکى در هم تنیده است و ما لحظاتى را سرشار از آرامش تجربه کرده ایم. در مسیر به سختى دو ظرف دیگر آب را پیدا مى کنیم و سیــر مى نوشیم هوا چندان گرم نیست از رود شور در تاریکى و با کمک نور ضعیف تلفن هاى همراه مى گذریم.
۱۹/۴۰ سوار خودرو مى شویم و راه برگشت را در یک شب کویرى پرستاره به سوى شهداد در پیش مى گیریم.
حدود
۳۶ کیلومتر را در تاریکى مى پیماییم، با ردیابى اثر لاستیک هاى خودرو که از عصر تازه مانده اند ساعت ۲۲ به جاده اصلى مى رسیم. سفرى همراه با کنجکاوى، دلهره و زیبایى را تجربه کرده ایم. علیرضا پورحسینى مى گوید: گندم بریان و کویر وهم انگیز بود. ابراهیمى نماینده میراث فرهنگى منطقه مى گوید: ما به گرمترین نقطه کره زمین رفتیم و این یک سفر به یاد ماندنى برایم است. یکى دیگر از همراهان مى گوید: در کویر با تمام وجودم خدا را حس کردم و دیگرى مى گوید: تصور نمى کردم گندم بریان به این عظمت باشد.
* چرا گندم بریان
اهالى شهداد به تپه گندم بریان، ریگ سوخته هم مى گویند. یکى از کسانى که سال ها در کویر با کامیون رفت و آمد کرده و به تجارت بین دو منطقه شهداد و جنوب خراسان (بیرجند) پرداخته است. در این باره مى گوید: چون سطح تپه از گدازه هاى سیاه رنگ کاملا پوشیده شده مردم در گذشته ریگ سوخته مى گفتند که هنوز هم رایج است.
رضا عبدالهى با اشاره به سفر کاروان هاى شتر تا دهه
۱۳۳۰ از مسیر کویر لوت به شهداد و خراسان مى افزاید: گفته مى شود کاروانى مجبور به خالى کردن بار گندم خود در این محل شده است. پس از چند روز که از شهداد شترهاى تازه نفس براى حمل گندم و ادامه مسیر مى آورند مشاهده کردند گندم هایشان حالت برشته، بو داده شده یا بریان پیدا کرده است و آن زمان به این تپه گندم بریان هم مى گویند.
* نظر زمین شناسان
یکى از کارشناسان ارشد زمین شناسى سنگ هاى تپه گندم بریان را گدازه هاى آتشفشانى دانست که در اثر فعالیت آتشفشان در سطح وسیعى پخش شده اند. محمد حسین بهجتى تعیین عمر دقیق سنگ ها و تپه را منوط به بررسى بیشتر مى داند و مى گوید: این سنگ ها قلیایى (بازى) و از نوع آذرین بیرونى هستند. او اضافه مى کند: پس از خروج ماگما از دهانه آتشفشان با حرکت دوکى شکل گدازه ها در آسمان، گازها از داخل آنها خارج شده اند که منجر به ایجاد حفراتى در آنها شده است. به اعتقاد وى دهانه آتشفشان در اثر فرسایش از بین رفته است. بیابان شناس معروف و استاد دانشگاه تهران معتقد است گندم بریان شهداد گرمترین نقطه کره زمین است که دماى هوا در سایه آن به
۶۷ درجه سلسیوس مى رسد.
پروفسور پرویز کردوانى که سال ها در کویر لوت تحقیق کرده گفت: رنگ سیاه سنگ ها باعث جذب انرژى خورشید در تابستان به میزان زیادى توسط آنها و بالا رفتن دما مى شود. وى مساحت گندم بریان را
۴۸۰ کیلومتر مربع اعلام مى کند.
* کویر لوت دیگر دورافتاده نیست
با بهره بردارى از جاده شهداد - نهبندان که با
۲۹۳ کیلومتر طول از میان کلوت هاى شهداد در کویر مى گذرد همه دوستداران طبیعت و گردشگران مى توانند از جاذبه هاى کویر دیدن کنند، چنانکه به گفته بخشدار شهداد در تعطیلات نوروزى امسال هم بیش از ۳۰ هزار نفر به شهداد و کویر سفر کردند و ۱۶۷۳ نفر در کمپ گردشگرى کویر اقامت کامل شبانه داشته اند. محمد مؤمنى مى گوید: کمپ گردشگرى کویر با ۳۴ آلاچیق، آب بهداشتى، برق، راه آسفالته و برج هاى نور در ۲۸ کیلومترى شمال شرقى شهداد در مسیر کلوت ها قرار دارد و گردشگران مى توانند در آن استراحت و اقامت کنند.
وى درباره امکان سفر علاقه مندان به گندم بریان گفت: ساخت جاده فرعى به گندم بریان در حال مطالعه و بررسى است و به احتمال فراوان از کیلومتر
۷۵ جاده شهداد به نهبندان یک راه شوسه به طول ۱۰ تا ۱۵ کیلومتر براى دسترسى گردشگران به تپه تا مهرماه امسال ساخته مى شود. یک توریست فنلاندى که براى دومین بار در ۵ سال گذشته به شهداد سفر کرده کلوت را زیبا توصیف مى کند. «کیموکى روس» خود را عکاس روزنامه «کارجانالو» و ۵۰ ساله معرفى مى کند. او با دوچرخه از کرمان تا شهداد را پیموده و خواستار معرفى جاذبه هاى کویر در سطح بین المللى است.
رئیس مؤسسه طبیعت گردى نیز بر ایجاد زیرساخت هاى گردشگرى در نزدیکى کلوت ها تأکید دارد. محمد على اینانلو به سازمان میراث فرهنگى و گردشگرى پیشنهاد مى کند دو کمپ گردشگرى دیگر در منطقه شهداد بسازد.
عبدالحسین زرگانى از هموطنان اهوازى هم استقبال و راهنمایى گردشگران را خوب دانسته و مى گوید: حضور گشت هاى امدادى هلال احمر تا عمق
۱۵۰ کیلومترى کویر لوت آرامش خاطر را براى گردشگران به ارمغان آورد. اما شهردار شهداد مى گوید: احداث و تکمیل پروژه هاى گردشگرى و رفاهى به اعتبار ویژه نیاز دارد. اسدالله رجبى با بیان اینکه شهداد به یک نقطه گردشگرپذیر تبدیل شده است از مسئولان استانى مى خواهد اعتبارات شهردارى شهداد را افزایش دهند.
بخش شهداد با
۲۴ هزار کیلومتر مربع وسعت ۳۰ هزار نفر جمعیت و ۲ نقطه شهرى در ۹۵ کیلومترى شمال شرق کرمان در همسایگى کویر لوت واقع است.منبع : خبرگزاری ایران زمین   
کلمات کلیدی: نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره اینترنتی نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره ،کلمات کلیدی: مسابقه اینترنتی نوروز
 
http://silversunsally.persianblog.ir/post/34
ساعت ٤:٢۳ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸٧  
 وبلاگ خورشید نقره ای I AM PERSIAN

O, I am neither a terrorist nor a wife beater, I don't live in a tent and in
the desert and camels are not our ways of transportation.

I speak Farsi, not Arabic.

Iran is pronounced "EERAUN" and not "I - ran" (it's not track & field)

News flash: Iran and Iraq are two different countries; Middle East is a region and NOT a continent.

Belly dancers are NOT strippers (there is no sex in the Champaign room);
Anyway, belly dancing is an Arabic dance, it never came from Iran.

Each time you play a game of chess to improve your intellect, keep in mind
that it was Persians who gave you your game.

Iranian women are just as outspoken (if not more) and liberal as the
European (western) women.

And what the hell is "soccer"?? We also call it Football like every one else
in the world (except Americans).

Iran is the first country on earth to have a lion (male) and a sun
(female) as its symbol; and the colors red, white, and green for a flag.

A beautiful country run by the wrong people, but still is the best part of
Middle
East

Allow me to introduce myself:

I'M A PERSIAN. MY LAND IS IRAN!
 
کلمات کلیدی: نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره اینترنتی نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره ،کلمات کلیدی: مسابقه اینترنتی نوروز