جشنواره اینترنتی نوروز

مسابقه و جشن اینترنتی وبلاگنویسی نوروز 87

http://iran1414.persianblog.ir/post/13
ساعت ۱۱:۱۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٦ فروردین ۱۳۸٧  
وبلاگ دست نوشته های روزانه

اولین روز آفرینش!

  بی لحظه‌ای درنگ،
بی تجربه،
و بی اضطراب، 
خداوند سبحان فضا را شکافت،
به هر سو راهى گشود،
آبى متلاطم و متراکم  جارى ساخت،و
 
آن را بر بادى تند و توفانی سوار کرد،
و باد را فرمان داد،
که امانت نگه دارد و نگذارد که فرو ریزد،
هوا در زیر آن باد وزیدن گرفت
و آب بر فراز آن جریان یافت... 
باد دیگرى بیافرید که تنها وظیفه‌اش،
جنبانیدن آب بود...
از جایگاهى دور و ناشناخته...
فرمانش داد که بر آن آب وزیدن گیرد
و امواج دریا را برانگیزد...
باد بی‌درنگ فرمان خداوند را گردن نهاد
و آب را پیوسته زیر و رو کرد
و همه‌ی اجزاى آن را در حرکت آورد،
آنچنان که از امواج آب قله‌های بلند بالا آمد
و پس از لختی کف بر آب نشست...  
آنگاه خداوند کف‌ها را به فضای بالا برد
و هفت آسمان را از آن آفرید...
وظیفه‌ی امواج در زیر آسمان‌ها،
بازداشتن آسمان از فروریختن بود،
و بر فراز آن‌ها بی‌هیچ ستونی،
سقفى بلند پدیدار گردانید... 
ستارگان را زینت آسمان قرارداد
و اختران تابناک پدید آورد،
چراغ‌هاى تابناک مهر و ماه را برافروخت،
و هر یک را در مداری دوار،
چونان لوحى متحرک به رقص آورد... 
پس از آن، آسمان‌هاى بلند را گشود،
و فرشتگان را در فضای آسمان‌ها قرار داد...
برخى از فرشتگان پیوسته در سجودند،
بى آنکه رکوعى کرده باشند،
برخى همواره در رکوعند و هرگز قامت راست نکرده‌اند...
صف به صف،
در جاى خود قرار گرفته‌اند
و هیچ یک را توان آن نیست که از جاى خود به جاى دیگر رود.
اینان خداوند را مى‌ستایند بی‌آنکه از ستایش ملول گردند...
هرگز خواب به چشمانشان راه نیابد،
و هرگز خطا به اندیشه‌های آنان ورود نکند،
و هرگز سستی به اندام‌هایشان نزدیک نشود،
و هرگز فراموشى و غفلت بر آنان چیره نگردد، 
جمعی از فرشتگان امین وحى خداوند هستند
و پیام او را به فرستاده‌ها می‌رسانند،
و آنچه در تقدیر نوشته شده است و مقرر گشته،
به زمین آورده و باز مى گردانند...
جمعی دیگر نگهبانان بندگان هستند...
و گروهى دربانان بهشت... 
شمارى دیگر پاهایشان بر روى زمین استوار است
و گردن‌هایشان برفراز آسمان،
اندامشان از اطراف زمین بیرون رفته
و بازوهایشان آنچنان تواناست
که توانند پایه‌هاى عرش ‍ را بر دوش دارند...
اینان از شوکت و عظمت خداوند،
نتوانند که چشم بالا کنند،
بلکه، همواره سر به گریبان ایستاده‌اند
و بال‌ها جمع کرده و خویش را در آن پیچیده‌اند...
میان آن‌ها و دیگران،
پرده‌های عزّت، عظمت، شوکت و قدرت کشیده شده است...
اینان هرگز پروردگارشان را در خیال و توهم، تصور نمى‌کنند،
هرگز با صفات مخلوقات توصیفش نمی‌سازند،
هرگز در مکان‌ها محدودش نمى‌دانند،
هرگز براى او همتایى نمى‌شناسند
و به او اشارت نمى‌نمایند... 
آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است،
همواره به تسبیح خداوند مشغولند... 

اینچنین بود که خداوند، آفرینش را آفرید...
و آن روز که آخرین پرده از داستان آفرینش رقم خورد،
بی‌شک روز اول بهار بود... متن فوق بر اساس نشانه های خلقت در نهج البلاغه و صحیفه ی سجادیه، نگاشته شده است.
کلمات کلیدی: نوروز ،کلمات کلیدی: جشنواره اینترنتی نوروز